Bu cümle şuan okuduğum "Bab-ı Esrar" kitabından..Yazar Ahmet Ümit..Çok fazla ileriye gidilmiş bir cümle gibi geldi bana..

Mevlana Hz.lerinin nefsini hiçe sayarak şarap alması kıssasından sonra yazılmış bu cümle..
Ya da burdaki namus, şeref, mürit vb. nin satılmasından kasıt nefsi ezmek midir?










Logged

