Papatyalar patlamadan
Papatyalar patlamadan
Gün değmeden kuşkonmazlara
Bir herca-i menekşenin mor kirpiklerine
Dokunmadan hüzmeler
Yumacağım gözlerimi hayata
Bilmesin kimseler
Bilmesin kimsecelikler
Bir koğuşun taştan ve soğuk duvarlarında
Besmeleyle başlayan hayat
Şahadetle biter
Son sözlerini sorarlar adama
Adam uzaklara bakar bakar da
der ki
Ahh keşke köyümün toprak yollarında ıslık çalıp gezinseydim
Der de gülerler gardiyanlar adama
Adam kalbine bir nokta koyar
Devirir iskemlesini
Papatyalar patlamadan
Gün değmeden kuşkonmazlara
Bir adam gözlerini feda etmiştir
Köyünün toprak yollarına...
kimin yazdığını bilmiyorum
genç yaşlarda bir dostumdan öğrenmiştim ve aklımda kalmış.












Logged













